Persoonlijk

Leve de liefde

Mijn buik doet pijn. Mijn hoofd zit vol. En mijn hart dat bonst. Als een bezetene. Ik wil mensen helpen. Liefde geven aan zij die het nodig hebben. Aan hen die het kunnen gebruiken. Hulpverleners, familie van de slachtoffers, de mensen achter #ikwilhelpen, … Niet alleen aan mensen in Brussel, maar ook in Parijs, Ankara, […]

Lees verder
Persoonlijk

Ode aan de vriendschap

Er bestaan zo van die momenten waarop een mens al eens vloekt. Om het vieze weer, om een lege broodautomaat of om iets wat door je hoofd spookt. We kennen dat allemaal, daar moeten we niet flauw om doen. Sommige dingen lossen we op door eens goed te janken of met een avondje Netflix, andere […]

Lees verder
Persoonlijk

December indigestie

Ik zit vol. Niet in de zwangere zin van het woord, wel in de betekenis van een voedsel overdosis. En ik denk dat ik niet de enige ben. Handje omhoog als je nog steeds in voedselcoma ligt of gaat bevallen van een krokettenbaby. Het parcours der verderf zag er als volgt uit. Kerstavond bij oma. […]

Lees verder
Persoonlijk

Ode aan de perronsmikkelaar

Beste man, Door het raam van mijn L-trein richting Leuven zag ik je staan. Jij stond op perron drie. Met een smoske in de hand. “Die verpakking is niet meer wat het geweest is”, moet je gedacht hebben, toen je ietwat onhandig het broodje uit de folie verwijderde. Hoe heerlijk simpel kan het leven soms zijn. De […]

Lees verder
Persoonlijk

Het leven is geen ponykamp

Het leven is geen ponykamp. Alle naïeve believers kunnen misschien wat minder romcoms bingewatchen en wat meer buitenkomen. Want het leven is een feest. Met af en toe een djoef op uw muille en een plasje kots aan uw voeten. Bij wijze van spreken. Dat daar zeker geen misverstanden over ontstaan.

Lees verder
Persoonlijk

Geen karakteriele ontboezemingen

Ik ben een geweldige schijtluis. Het moet er even uit. En even voor de duidelijkheid, het is niet omdat ik twintig werd dat ik plots aan karakteriele ontboezemingen doe, maar het moet gezegd. Tegenwoordig pis ik in mijn broek.

Lees verder
Persoonlijk

Dolce far helemaal nietsdoen

Heerlijk. Of zo zou het toch moeten zijn. Slapen wanneer het kan en tot wanneer het kan. Hoeveel weken ik hier wel niet naar heb uitgekeken. Ultieme rust. Toegeven aan wat al langer moest. Genezen. Week drie is begonnen. Maar de rust is nog niet over mij nedergedaald. Het blijkt moeilijker dan ik naïef had […]

Lees verder