Nieuwjaarsbrief 3.0

Lieve opa,

Hanne hier. 1 januari alweer. Nieuwe voornemens, grote wallen en een kleine indigestie. Maar bovenal opnieuw een kans om je te laten weten dat ik je graag zie. Zelfs zonder je te zien. Dat is straf hé.

2016 was nationaal gezien geen hoogvlieger. Er was angst, terreur en veel verdriet. Al waren er ook de Callboys, een babypanda en een supermaan. Hoe dan ook heeft de familie Reumers ook dit jaar weer haar beste beentje voorgezet. Laat ik even de hoogtepunten op een rijtje zetten.

Lore, Okke, Heleen en Vic werden de trotse eigenaars van niet één, niet twee maar vier babykonijnen. Die vertoefden een tijdje in de keuken maar omdat ze het daar té hard naar hun zin hadden, huizen ze nu gezellig in hun blokhut aan de garage. Dat ze ondertussen van vier naar drie zijn gegaan, is erg sneu. Zorg je goed voor nummertje vier, daarboven?

Met Nand en Nel en uiteraard ook Ome Hans en Esther ging ik koken in Bredene. Het was een heerlijke week. Nand liet er horen hoe goed hij kon meezingen met de laatste nieuwe van de Red Hot Chili Peppers en Nel deed niets, maar dan echt niets, liever dan eens goed op haar potje te gaan in de keuken. Terwijl wij spaghettisaus aan het maken waren. Typisch Reumers.

In Bredene bedachten we eveneens de werktitel ‘Tessa’ voor baby 3. Tessa, ze moet en zal een zusje worden volgens Nand en Nel, vervoegt in februari de familie Reumers. Net zo spannend, zo niet spannender dan de finale van de mol.

Ook oma, onze mater familias heeft zich dit jaar weer voortreffelijk staande gehouden. Ik kan me geen betere oma inbeelden. Ze voerde me naar varkensstallen om er vaders en zonen te fotograferen. We maakten samen haring én met Kerst gaf ze me alle ingrediënten om een misérable te maken. Wat een vrouw!

Ome  Bart, Ome Hans en onze papa zijn ook dit jaar niet veranderd. Ome Bart gaat nog steeds fietsen en slaapt weer beter. Ome Hans bouwde eigenhandig een tuinkasteel voor de mini’s. En onze papa leerde me dit jaar autorijden. Zonder zussen die met een tandem de boel kwamen opleuken. En ja, net zoals elk jaar hebben ze op kerstavond het pakjesgeroep in gang gezet en keken ze vol vreugde uit naar de komst van Sofie in de kerstmis.

Lieve opa, ondanks de vele toevoegingen dit jaar aan de familie: baby 3, een hele resem konijnen én een liefje voor ons Sien (kan je het geloven? Straf hé) zal jij nooit meer achter een extra stuk vlaai vragen. Daar kan jij niets aan doen. Maar ik wil je laten weten dat ik je mis. Wanneer ik bijvoorbeeld met oma telefoneer en na een half uur tetteren afscheid neem, zegt ze steeds ‘doe iedereen de groetjes van mij’. Ik kan dat nooit terug zeggen omdat ze je nooit meer de groetjes kan doen. En elke keer krimpt mijn hart.

Want ik zou zo graag met jou willen discussiëren over die gekke Trump. Of je het knotsgekke verhaal van mijn gefaalde rijexamen vertellen. En crème brûlée taart eten. Goh, wat had je dat graag gegeten, goed dink had je het gevonden. Je erop verlekkeren zal niet meer lukken. Daarom eet ik dit jaar een extra stukje in jouw naam.

Lieve opa, ik zie je graag

x

Hanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s